Προβολή Δευτέρας: Ώρα 7.00 μ.μ.
Προβολή Τρίτης: Ώρα 9.30 μ.μ
Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ – ASTIN SEM EFTIR ER (2025)
μια τρυφερή ταινία.
- Σκηνοθεσία-Σενάριο: Χλίνουρ Πάλμασον
- Ηθοποιοί: Σάγκα Γκάρδασντότιρ, Σβέριρ Γκούντνασον, Ίντα Μεκίν Χλινσντότιρ, Γκρίμουρ Χλίνσον, Θόργκιλς Χλίνσον, Άντερς Μόσλινγκ.
- Φωτογραφία: Χλίνουρ
- Μοντάζ: Γιούλιους Κρεμπς Ντάμσμπο.
- Μουσική: Χάρι Χαντ
- Χώρα: Ισλανδία, Δανία, Σουηδία (Έγχρωμη)
- Διάρκεια: 109΄
Διακρίσεις: 6 Βραβεία και 5 υποψηφιότητες
Cannes Film Festival 2025 Βραβείο Palm Dog
Ghent International Film Festival 2025, Βραβείο-Ειδική Μνεία στο Διεθνές διαγωνιστικό.
National Board of Review, USA 2025, Βραβεία «
Festival del Cinema Europeo 2025, 3 Βραβεία, Φωτογραφίας., Σκηνοθεσίας και FIPRESCI.
Επίσημη συμμετοχή του
Φεστιβάλ Καννών 2025
Ισλανδική πρόταση για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2025
Τι σημαίνει “σε διάσταση”; Πρόλογος ενός οριστικού τέλους; Ή μια προσωρινή παύση; Ένα ζευγάρι, ένας χωρισμός, δύο διαφορετικές οπτικές.
Ο Ισλανδός σκηνοθέτης της «Χώρας του Θεού» επιστρέφει με την πιο προσωπική ταινία του (πρωταγωνιστούν τα πραγματικά παιδιά κι ο σκύλος του) για να συνθέσει ένα τρυφερό κολάζ κλεμμένων στιγμών που ενώνουν μία οικογένεια - ακόμα κι όταν αυτή διαλύεται.
Ο τρομερός Ισλανδός δημιουργός Χλίνουρ Πάλμασον (Η Χώρα του θεού), επιστρέφει με ένα πολλά υποσχόμενο οικογενειακό δράμα. Στην ταινία, κατά τη διάρκεια ενός έτους, απεικονίζεται ο τρόπος με τον οποίο αντιδρά μια οικογένεια καθώς οι δύο γονείς χωρίζουν. Μέσα από ενδόμυχες σεκάνες και παράξενα συμβάντα, ο Πάλμασον εμβαθύνει στις περιπλοκότητες των οικογενειών, της αγάπης και της πολυτιμότητας των κοινών αναμνήσεων.
Ο Χλίνουρ Πάλμασον, ένας από τους πιο ξεχωριστούς σύγχρονους σκηνοθέτες της Ισλανδίας,
μετά το κορυφαίο “Godland”, στρέφει το ποιητικό του βλέμμα στους εύθραυστους
οικογενειακούς δεσμούς, καταγράφοντας με τρυφερότητα ένα μεταβατικό έτος στη
ζωή ενός ζευγαριού. Η Anna και ο Magnus διασχίζουν το δύσκολο μονοπάτι του
χωρισμού, συνεχίζοντας παράλληλα να μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί.
Μέσα από τρυφερές, καθημερινές στιγμές και απρόσμενα γεγονότα, η ταινία,
εξοπλισμένη με μαύρο χιούμορ, εξερευνά την πολυπλοκότητα της οικογένειας και
της αγάπης, φλερτάροντας με τη φαντασία.
Ο Πάλμασον ανακαλεί τις γλυκόπικρες στιγμές του ξεθωριασμένου έρωτα, των επίμονων αναμνήσεων και της ανθεκτικότητας εν μέσω της αλλαγής. Εστιάζοντας την προσοχή του τόσο στο τοπίο, όσο και στις προσωπικές στιγμές, δημιουργεί ένα άλμπουμ από σκηνές γάμου, ταυτόχρονα οδυνηρές, μαύρα αστείες και μπερδεμένες.
Σοφή και χιουμοριστική, ποιητική και αλλόκοτη, Η Αγάπη που Απομένει σκιαγραφεί με κατανόηση την ιδιαιτερότητα κάθε οικογένειας και τη σύγχυση με την οποία τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να απομυθοποιούνται μέρα με τη μέρα.
Η Αγάπη που Απομένει, καλεί τον θεατή στο σπίτι της οικογένειας και, πού
και πού, του τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια. Με τρυφερότητα και χιούμορ,
πάντα.
Η ταινία έχει επιλεγεί ως η επίσημη υποψηφιότητα της Ισλανδίας για τα 98α
Βραβεία Όσκαρ.
O Χλίνουρ Πάλμασον για την ταινία του::
«Υπάρχει αυτή η οικογένεια και γύρω της τόση ομορφιά, και χρειάζεται πραγματικά να τη φροντίσεις. Είναι τόσο εύκολο να θεωρείς τα πράγματα δεδομένα.
Δεν ήθελα να παρουσιάσω κάποια «τέλεια οικογένεια», γιατί τίποτα δεν είναι τέλειο σ’ αυτόν τον κόσμο. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν, και μερικές φορές απομακρύνονται. Δεν είμαστε πάντα σε ισορροπία. Αντί να ξεκαθαρίσω γιατί χωρίζουν ή ποιος είναι ο «κακός», ήθελα να το αφήσω ανοιχτό και αληθινό.
Νομίζω πως απλώς ήθελα να δημιουργήσω κάτι για αυτό που έχουμε, για ό,τι μας περιβάλλει ή για το από πού ερχόμαστε. Συνήθως δεν το προσέχουμε, μέχρι να μας το πάρουν ή να το χάσουμε με κάποιον τρόπο.»
-------------------------------------------------------------------------------------
Η 40χρονη visual artist Αννα περνάει μία σειρά από (απο)χωρισμούς. Γκρεμίζεται το στούντιό της στο λιμάνι του Ρέικιαβικ, ο χώρος που ήταν για χρόνια το καλλιτεχνικό και προσωπικό της καταφύγιο. Σταδιακά γκρεμίζονται και τα όνειρά της ότι θα καταφέρει την προσωπική της έκθεση σε μια σκανδιναβική γκαλερί, θα κατακτήσει την φήμη και την αναγνώριση πέρα από τα στενά ισλανδικά σύνορα. Πάνω από όλα όμως βιώνει τη διάλυση του γάμου της με τον Μάγκνους, τον ψαρά σύζυγό της με τον οποίο δεν τους λείπει η χημεία, αλλά δυστυχώς δεν ταιριάζουν πια. Εκείνος επιμένει να τα ξαναβρούν, είναι ακόμα ερωτευμένος μαζί της, θέλει να βλέπει συχνά τα δυο τους αγόρια, επισκέπτεται ακόμα και απρόσκλητος το σπίτι - για ένα φαγητό, για μία μικροεπιδιόρθωση, για να τη βοηθήσει στα βαριά κουβαλήματα των έργων τέχνης της. Η μοναξιά στο αλιευτικό πλοίο τον σκοτώνει. Η Αννα βρίσκεται να παλεύει ανάμεσα στα όνειρα που θέλει πια να κυνηγήσει βάζοντας προτεραιότητα τον εαυτό της και όλα τα βάρη της ζωής που πρέπει πια να σηκώσει μόνη της. Και την κρίση μέσης ηλικίας: έφτασε στα μισά, πάλεψε, τι απέμεινε;
Ο Χλίνουρ Πάλμασον επιστρέφει με την τέταρτη ταινία του, με κάτι σύγχρονο και πολύ πιο προσωπικό. Συλλέγοντας εικόνες από τη ζωή, το σπίτι, τον τόπο του ο Πάλμασον συνθέτει ένα κινηματογραφικό χρονογράφημα/ημερολόγιο, μία αφήγηση-κολάζ από κλεμμένες στιγμές που ενώνουν μία οικογένεια, ακόμα κι όταν αυτή διαλύεται.
Οι σκανταλιές των παιδιών (πρωταγωνιστούν τα πραγματικά παιδιά του), το ομαδικό μαγείρεμα ενός γλυκού, τα Κυριακάτικα τραπέζια, τα παιχνίδια με το σκύλο (το πανέξυπνο τσοπανόσκυλο του σκηνοθέτη, η «Πάντα» κέρδισε και το Palm Dog των Καννών επάξια!), εκδρομές στους λόφους, βουτιές στα νερά (κι εδώ το υποβλητικό ισλανδικό τοπίο, οι καταρράκτες, οι γκρεμοί, τα χιόνια είναι ένας ακόμα ισχυρός χαρακτήρας στην ταινία), οι εποχές που αλλάζουν - όλα λειτουργούν σαν κόκκοι άμμου στην κλεψύδρα της καθημερινότητας και της ζωής.
Εναλλάσσοντας αυτές τις φωτεινές, άμεσες, ανθρώπινες σεκάνς παρατήρησης (που μοιάζουν να ακολουθούν το τρυφερό σινεμά του Μάικ Λι) με μία αλά Τέρενς Μάλικ ποιητική καταγραφή της φύσης, κοιτώντας ειλικρινά και πικρά την πραγματικότητα ενός χωρισμού, αλλά εισάγοντας και ψήγματα χιούμορ και absurd αμηχανίας, και, τέλος, αιφνιδιάζοντάς μας με φαντασιακά, σουρεαλιστικά ιντερλούδια (ένα σκιάχτρο θα ζωντανέψει, ένας γιγάντιος κόκορας θα ζητήσει εκδίκηση) ο Πάλμασον τολμά να πειραματιστεί ελεύθερα με τα είδη και να μάς προσφέρει κάτι ξεχωριστό κι αξιοπρόσεκτο. Μπορεί όχι απόλυτα επιτυχημένο (σε στιγμές ο ρυθμός ξεχειλώνει, το παιχνίδι μαγικού ρεαλισμού/ρεαλισμού είναι άνισο), αλλά σίγουρα μοναδικό.
Πόλυ Λυκούργου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου