«Παλαιοκομματικός πολιτικός ή statesman;»
Με μία εκτενή, τεκμηριωμένη και απολύτως προσωπική παρέμβαση στην τηλεοπτική εκπομπή του «Το Μαξίμου Ακούει;», ο πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος και πρώην υφυπουργός Νίκος Ι. Νικολόπουλος απάντησε σημείο προς σημείο στα ερωτήματα και στις κρίσεις που διατύπωσε ο διευθυντής της «Καθημερινής», Αλέξης Παπαχελάς, για την πολιτική διαδρομή και τον σημερινό ρόλο του Αντώνη Σαμαρά.
Ο Νίκος Νικολόπουλος απέφυγε συνειδητά κάθε προσωπική επίθεση προς τον Αλέξη Παπαχελά, αναγνωρίζοντας τη σημαντική δημοσιογραφική διαδρομή και τις διεθνείς παραστάσεις του. Τόνισε, όμως, ότι ένα άρθρο τέτοιου ειδικού βάρους οφείλει να απαντηθεί με ιστορικά γεγονότα, πολιτικά επιχειρήματα και καθαρή προσωπική μαρτυρία.
«Δεν μιλώ ως αυλικός ούτε ως υποψήφιος που διεκδικεί μία θέση. Μιλώ ως ένας πολιτικός που έζησε από μέσα την παράταξη επί μισό αιώνα και υπηρέτησε τον ελληνικό λαό επί σχεδόν τρεις δεκαετίες στο Κοινοβούλιο.»
«ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΑΜΑΡΙΚΟΣ - ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΟΣ»
Στην αρχή της παρέμβασής του ο Νίκος Νικολόπουλος ξεκαθάρισε, για ακόμη μία φορά, ότι δεν είναι υποψήφιος βουλευτής ενός υπό ίδρυση κόμματος του Αντώνη Σαμαρά. Υπενθύμισε ότι με τον πρώην πρωθυπουργό γνωρίζεται από το 1977, αλλά δεν υπήρξε ποτέ πολιτικά εξαρτημένος από εκείνον.
«Δεν υπήρξα ποτέ “σαμαρικός”. Υπήρξα και παραμένω αθεράπευτα καραμανλικός. Από τα νεανικά μου χρόνια υπηρετώ τη λαϊκή, κοινωνική, πατριωτική και χριστιανοδημοκρατική παράδοση της μεγάλης παράταξης.»
Υπενθύμισε ακόμη ότι το 2012, όταν διαφώνησε με την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική, παραιτήθηκε από τη θέση του υφυπουργού Εργασίας και προτίμησε να υποστεί τη διαγραφή του παρά να ανταλλάξει τη συνείδησή του με την παραμονή στην εξουσία.
«Δεν παίρνω πίσω ούτε μία λέξη από τις τότε διαφωνίες μου. Η σημερινή δημόσια στήριξή μου δεν είναι συναλλαγή. Δεν ζητώ θέση, δεν ζητώ αποκατάσταση και δεν περιμένω ανταμοιβή. Με τον Αντώνη Σαμαρά με συνδέει σήμερα η αγωνία για την πατρίδα.»
Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ΤΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΑΝ STATESMAN;
Απαντώντας στο κεντρικό δίλημμα του άρθρου, «παλαιοκομματικός πολιτικός ή statesman;», ο Νίκος Νικολόπουλος επισήμανε ότι τα χαρακτηριστικά που ο ίδιος ο Αλέξης Παπαχελάς αποδίδει στον Αντώνη Σαμαρά - ταλέντο, επιμονή, αντισυμβατικότητα, ισχυρές πεποιθήσεις και ετοιμότητα για ρήξεις - δύσκολα συνθέτουν το πορτρέτο ενός συμβατικού παλαιοκομματικού.
«Ο παλαιοκομματικός προσαρμόζει τις απόψεις του στην επόμενη δημοσκόπηση, δεν κλείνει ποτέ καμία πόρτα και διατηρεί πάντοτε μία γέφυρα προς την επόμενη καρέκλα. Ο ηγέτης μπορεί να κάνει λάθη και να ηττηθεί, αλλά είναι έτοιμος να πληρώσει προσωπικό κόστος για όσα πιστεύει.»
Ο πρώην υπουργός αναφέρθηκε στην αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία, στη δημιουργία της Πολιτικής Άνοιξης, στην πολιτική απομόνωση και στην επιστροφή του επί Κώστα Καραμανλή. Όπως τόνισε, η επιστροφή αυτή δεν διέγραψε την ιστορική σύγκρουση, απέδειξε όμως ότι ένας πολιτικός μπορεί να κάνει ρήξεις όταν το απαιτεί η συνείδησή του και υπερβάσεις όταν το επιβάλλει το συμφέρον της παράταξης και της χώρας.
ΤΟ 1993 ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ»
Για τα γεγονότα του 1993, ο Νίκος Νικολόπουλος αναγνώρισε ότι ο Αντώνης Σαμαράς είχε κεντρικό ρόλο στην πολιτική σύγκρουση που οδήγησε στην απώλεια της δεδηλωμένης της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ότι ανέλαβε το βαρύ πολιτικό κόστος εκείνης της επιλογής.
Απέρριψε, ωστόσο, ως ιστορικά μονομερή την παρουσίαση της τότε στάσης του ως μίας ατομικής εμμονής που εμπόδισε μία έτοιμη, εύκολη και εθνικά επωφελή λύση. Υπογράμμισε ότι η αντίθεση στη χρήση του ονόματος «Μακεδονία» εξέφραζε τότε ευρύτατες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις και είχε αποτυπωθεί στις αποφάσεις των πολιτικών αρχηγών και στα μεγάλα συλλαλητήρια.
«Εάν υπήρχε το 1993 μία τόσο εύκολη και ολοκληρωμένη λύση, γιατί δεν την πέτυχε καμία από τις επόμενες κυβερνήσεις επί ένα τέταρτο του αιώνα; Τις εμπόδιζε ο Σαμαράς από το σπίτι του;»
Ο Νίκος Νικολόπουλος υπενθύμισε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών υπογράφηκε το 2018 και κυρώθηκε το 2019, χωρίς να εξαφανίσει όλες τις εντάσεις ως προς την εφαρμογή και την πολιτική συμπεριφορά της γειτονικής χώρας. Παράλληλα, σημείωσε ότι η Βουλγαρία εξακολουθεί να θέτει αυστηρούς όρους για ζητήματα γλώσσας, ταυτότητας και ιστορίας.
«Γιατί η διεκδίκηση της Βουλγαρίας θεωρείται διαπραγμάτευση, ενώ η αντίστοιχη ελληνική ευαισθησία χαρακτηρίζεται αναχρονισμός; Το πολιτικό κεφάλαιο μιας χώρας δεν εξαντλείται όταν υπερασπίζεται σοβαρά τα εθνικά της συμφέροντα. Εξαντλείται όταν όλοι γνωρίζουν ότι, υπό πίεση, τελικά θα υποχωρήσει.»
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: «Η ΒΑΣΙΚΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ»
Αναφορικά με την άρνηση του Αντώνη Σαμαρά να ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο, ο πρόεδρος του ΧΡΙΚΕ σημείωσε ότι η κεντρική προειδοποίηση για βαθύτερη από την προβλεπόμενη ύφεση επιβεβαιώθηκε από την πραγματικότητα. Επικαλέστηκε τη μεταγενέστερη μελέτη των οικονομολόγων Ολιβιέ Μπλανσάρ και Ντάνιελ Λι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η οποία κατέγραψε ότι οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές είχαν υποεκτιμηθεί σημαντικά στην αρχή της κρίσης.
Την ίδια στιγμή διευκρίνισε ότι η ανάληψη της διακυβέρνησης και η εφαρμογή του δεύτερου προγράμματος δεν συνιστούν κατ' ανάγκην πολιτική αντίφαση, επειδή στο μεταξύ η χώρα αντιμετώπιζε τον άμεσο κίνδυνο άτακτης χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ.
«Η συνέπεια δεν σημαίνει ακινησία. Σημαίνει να διατηρείς σταθερό τον σκοπό και να προσαρμόζεις τα μέσα όταν αλλάζουν οι συνθήκες. Ο Σαμαράς είπε “όχι” σε ένα λανθασμένο πρόγραμμα, αλλά δεν είπε “όχι” στην ευθύνη της χώρας.»
Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ 2012-2014: ΟΥΤΕ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ
Ο Νίκος Νικολόπουλος αναφέρθηκε με ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπική του εμπειρία από την κυβέρνηση του 2012. Επανέλαβε ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική είχε βαρύ κοινωνικό κόστος: πρωτοφανή ανεργία, ασφυξία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, μειώσεις εισοδημάτων και άδικη φορολογική επιβάρυνση.
«Μία δημοσιονομική επιτυχία που δεν συνοδεύεται από κοινωνική προστασία παραμένει ελλιπής. Αυτή ήταν η χριστιανοδημοκρατική μου διαφωνία τότε και αυτή παραμένει και σήμερα.»
Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι η κυβέρνηση Σαμαρά παρέλαβε μία χώρα αποκλεισμένη από τις αγορές, υπό διεθνή επιτήρηση, σε βαθιά ύφεση και με ανοιχτό τον κίνδυνο του Grexit. Μέσα σε δυόμισι χρόνια καταγράφηκε πρωτογενές πλεόνασμα σύμφωνα με τη μεθοδολογία του προγράμματος, η Ελλάδα επέστρεψε περιορισμένα στις διεθνείς αγορές τον Απρίλιο του 2014 και η οικονομία πέρασε από έξι χρόνια ύφεσης σε θετική μεταβολή.
Αναφέρθηκε επίσης στην υπογραφή, τον Σεπτέμβριο του 2014, της σύμβασης 717 για τη σηματοδότηση και τηλεδιοίκηση του σιδηροδρομικού δικτύου, επισημαίνοντας ότι η πολυετής μη ολοκλήρωσή της αποτελεί κεφάλαιο ευθύνης περισσότερων κυβερνήσεων. Υπενθύμισε ακόμη ότι τον Νοέμβριο του 2014 το Eurogroup υποστήριξε την προοπτική προληπτικής πιστωτικής γραμμής για την Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση του τότε προγράμματος.
«Η κυβέρνηση Σαμαρά δεν έσωσε μόνη της την Ελλάδα. Μετέτρεψε, όμως, μία πορεία ανεξέλεγκτης κατάρρευσης σε μία εύθραυστη πορεία σταθεροποίησης. Αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί επειδή δεν εξυπηρετεί ένα σημερινό πολιτικό αφήγημα.»
ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΔΙΛΗΜΜΑ: ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ Ή ΩΣ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΗ;
Στο πολιτικό συμπέρασμα της παρέμβασής του, ο Νίκος Νικολόπουλος υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν υποφέρει από έλλειψη ανθρώπων με πτυχία και επιμελημένα βιογραφικά, αλλά από έλλειψη ανθρώπων με εσωτερική ελευθερία και πολιτική αυτονομία.
«Η πολιτική νεότητα δεν είναι ηλικία. Είναι απουσία φόβου απέναντι στο επόμενο. Μπορεί ένας σαραντάρης να είναι πολιτικά γερασμένος, επειδή κάθε του λέξη είναι επένδυση στην επόμενη θέση. Και μπορεί ένας μεγαλύτερος άνθρωπος να παραμένει πολιτικά νέος, επειδή δεν υπάρχει πλέον καρέκλα αρκετά μεγάλη για να αγοράσει τη σιωπή του.»
Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΧΡΙΚΕ, η ουσιαστική σύγκρουση της επόμενης περιόδου δεν θα είναι απλώς ανάμεσα σε κόμματα και πρόσωπα, αλλά ανάμεσα στην πολιτική ως διαχείριση προσωπικής σταδιοδρομίας και στην πολιτική ως ανάληψη ευθύνης και κινδύνου.
«ΣΑΜΑΡΑΣ ΓΕΦΥΡΟΠΟΙΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ - ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ»
Ο Νίκος Νικολόπουλος επανέλαβε τη θέση του υπέρ μίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου, με βασικές προτεραιότητες την υπεράσπιση των εθνικών δικαιωμάτων, το Κυπριακό, την αποκατάσταση του κράτους δικαίου, το δημογραφικό, την παραγωγική ανασυγκρότηση, τη στεγαστική κρίση και την προστασία της ελληνικής οικογένειας.
«Στηρίζω τον Αντώνη Σαμαρά όχι ως αρχηγό των θυμωμένων και όχι ως φορέα προσωπικής εκδίκησης. Τον στηρίζω ως πιθανό γεφυροποιό των υπεύθυνων. Και θεωρώ ότι ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να αποτελέσει τον εγγυητή της ενότητας, της θεσμικής σοβαρότητας και της εθνικής συνέχειας.»
Διευκρίνισε ότι η χώρα δεν χρειάζεται τον μύθο ενός ακόμη σωτήρα ούτε την αντικατάσταση ενός δικτύου ημετέρων από ένα άλλο. Χρειάζεται θεσμούς που θα προστατεύουν τον ανεξάρτητο και τον έντιμο, καθώς και μία νέα αλυσίδα επιλογής ανθρώπων που δεν θα χρωστούν την παρουσία τους σε προσωπικές εξυπηρετήσεις.
«Η πιο ριζοσπαστική μεταρρύθμιση θα είναι η στιγμή κατά την οποία ένας κρατικός λειτουργός θα μπορεί να κάνει αυτό που οφείλει χωρίς προηγουμένως να χρειάζεται να γνωρίζει ποιον αφορά.»
Η ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ
Ολοκληρώνοντας την τηλεοπτική του παρέμβαση, ο Νίκος Νικολόπουλος τόνισε ότι η οριστική απάντηση στο δίλημμα του Αλέξη Παπαχελά δεν θα δοθεί από μία δημοσιογραφική στήλη ούτε από τους υποστηρικτές ή τους αντιπάλους του Αντώνη Σαμαρά. Θα δοθεί από την επόμενη πολιτική πράξη του ίδιου και, τελικά, από την κρίση του ελληνικού λαού.
«Το ερώτημα θα απαντηθεί από το αν ο Σαμαράς θα εκφράσει απλώς τον θυμό ή θα τον μετατρέψει σε εθνική πρόταση. Από το αν θα ζητήσει προσωπική δικαίωση ή προοπτική για την πατρίδα. Από το αν θα ενώσει χωρίς να νερώσει τις ιδέες του και θα υπερβεί χωρίς να εγκαταλείψει τις αρχές του.»
«Δεν υπερασπίζομαι τον Αντώνη Σαμαρά ως οπαδός. Υπερασπίζομαι το δικαίωμα της πολιτικής να μην εξημερώνεται, να μην γίνεται υπάλληλος των δημοσκοπήσεων και να μην υποτάσσεται σε οικονομικούς και επικοινωνιακούς μηχανισμούς.»
«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Η τελική αξία ενός πολιτικού δεν μετριέται από το πόσο ψηλά ανέβηκε, αλλά από το τι ήταν έτοιμος να χάσει για όσα πίστευε.»
Η παρέμβαση έκλεισε με μία καθαρή προειδοποίηση για τη σημερινή πολιτική και εθνική συγκυρία:
«Οι χώρες δεν παρακμάζουν μόνο όταν κυβερνώνται από ανίκανους. Παρακμάζουν όταν μαθαίνουν στους ικανούς ότι, για να επιβιώσουν, πρέπει να συμπεριφέρονται σαν μέτριοι. Και η κρίσιμη ώρα για την Ελλάδα είναι τώρα.»
Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Παρουσιαστής της εκπομπής «Το Μαξίμου Ακούει;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου