ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΠΑΤΡΑΣ

Οι δύο προβολές κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο “Πάνθεον” θα είναι πάντα την ίδια ώρα, δηλαδή Δευτέρα στις 19.00 και Τρίτη στις 21.30

Renoir της Chie Hayakawa

1987. Εικόνες από παλιές και φθαρμένες βιντεοκασέτες με νήπια να κλαίνε. Μια 11χρονη που τις παρακολουθεί. Η μεταφορά των βιντεοκασετών στην αποθήκη της πολυκατοικίας. Μια απροσδόκητη συνάντηση. Μια δολοφονία. Η κηδεία. Το πένθος.

Το κλίμα του ζοφερού που μεταφέρουν οι εικόνες που ανοίγουν την αφήγηση, επικαλύπτει και βαραίνει την ατμόσφαιρα στη δεύτερη ταινία της γνώριμης μας Chie Hayakawa (Plan 75). Έχοντας στον κέντρο ένα ζοφερό γεγονός -τον επικείμενο θάνατο από καρκίνο-, η αφήγηση επικεντρώνεται στο πρόσωπο της 11χρονης Fuki καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί τόσο την επικείμενη απώλεια του πατέρα της -στο ρόλο ο γνώριμός μας από τις ταινίες του Hirokazu Kore-eda, Lily Franky (Like Father, Like Son, 2013, Shoplifters, 2018)- όσο και το σκοτεινό μέλλον. 

 Ταινία υψηλής συναισθηματικής έντασης και ψυχολογικού βάθους, το Renoir συγκροτείται από επεισόδια που εστιάζουν στη ζωή της ηρωίδας, τόσο στα γεγονότα της οικογενειακής ζωής, όσο και στα της εσωτερικής της ζωής. Όπως μας υποδεικνύει και η ανατροπή της εναρκτήριας σεκάνς, τίποτε δεν είναι απολύτως καθαρό και σαφές σ’ αυτά τα χαλαρά συνδεδεμένα επεισόδια, για το τι συνιστά την “πραγματικότητα” της ταινίας και το τι συνιστά τις προβολές ενός εσωτερικού κόσμου.
Φόβος και ανασφάλειες, ενοχές και αθωότητες, μια εφηβεία που επίκειται, τρομακτική και αβέβαιη, μια απώλεια που επικρέμαται, επίσης τρομακτική και συγκλονιστική: Όλα αυτά ανακλώνται στο πρόσωπο, αλλά κυρίως στη ψυχή της νεαρής ηρωίδας. Αυτά τα συναισθήματα συνιστούν την “πρώτη ύλη” της μυθοπλασίας, τα σημεία που εστιάζει η κάμερα, και όχι η πορεία προς το αναπόδραστο τέλος.
Αυτοβιογραφική στην αφετηρία της -η σκηνοθέτις έχει βιώσει το τραύμα της ηρωίδας της-, η ταινία χαρακτηρίζεται από μια εσωτερική φωνή που αντηχεί στις εικόνες. Ό,τι εκφράζει αυτή φωνή, ό,τι διακρίνουμε στο βλέμμα της νεαρής ηρωίδας που στέκεται μπροστά στο αναπόδραστο του μέλλοντος, είναι η απορία της μπροστά στο ζόφο του κόσμου των ενηλίκων. Απορία για την απώλεια, το πένθος, τη θλίψη. Απορία για τον θάνατο του πατέρα, απορία για τις συναισθηματικές περιπλοκές της ενήλικης ζωής που βιώνει η μητέρα, απορία για τις αλλαγές που φέρνει η εφηβεία. Δεν υπάρχει καμία απάντηση απέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα, καμία συνδιαλλαγή. Μόνο η ένταση των συναισθημάτων, μόνο η θύελλα, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η ηρωίδα. Είναι αυτά που τη σημαδεύο