ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΠΑΤΡΑΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ 23- ΤΡΙΤΗ 24.02.2026           

ΓΑΛΑΖΙΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ -  O ULTIMO AZUL

• Σκηνοθεσία: Γκαμπριέλ Μασκάρο
• Σενάριο: Γκαμπριέλ Μασκάρο, Τιμπέριο Αζούλ, Μουρίλο Χάουζερ.
• Ηθοποιοί: Ντενίζ Γουάινμπεργκ, Ροδρίγκο Σαντόρο, Μύριαμ Σοκάρας
• Φωτογραφία: Γκιγέρμο Γκάρζα.
• Μοντάζ: Ομάρ Γκουζμάν, Σεμπαστιάν Σεπούλβεδα.
• Μουσική: Μέμο Γκουέρα
• Χώρα: Βραζιλία, Μεξικό, Ολανδία, Χιλή (Έγχρωμη)
• Διάρκεια: 85΄

Πρώτη Προβολή:    Δευτέρα Ώρα 19.00

Δεύτερη Προβολή:  Τρίτη     Ώρα 21.30

 

Διακρίσεις: 7 Βραβεία και 7 υποψηφιότητες

-Berlin International Film Festival 2025, 3 Βραβεία, Αργυρή Άρκτος, Οικουμενικής επιτροπής και Κριτών του Berliner Morgenpost στον Μασκάρο 

-Guadalajara International Film Festival (2025), 2 Βραβεία, καλύτερης ταινίας. Και ερμηνείας στην Γουάινμπεργκ. 

-Valladolid International Film Festival 2025, Βραβείο καλύτερης ταινίας των Κριτών νεότητας.  

-Golden Panda Awards 2025, Βραβείο καλύτερης ηθοποιού σε πρώτο ρόλο (Γουάινμπεργκ)

 

Αργυρή Άρκτος στο Βερολίνο για ένα διαφορετικό… river movie αυτογνωσίας, το οποίο μεταχειρίζεται τα κλισέ του μαγικού ρεαλισμού με τρυφερότητα και ευαισθησία.

Eνα τρυφερό, προκλητικό ταξίδι αντίστασης, επανάστασης και αυτογνωσίας στα βάθη της Βραζιλίας. Αργυρή Αρκτος στην 75η Berlinale.

Για να μεγιστοποιήσει την οικονομική της ανάπτυξη, η κυβέρνηση της Βραζιλίας διατάσει την αναγκαστική μετεγκατάσταση των ηλικιωμένων ανθρώπων σε απομακρισμένους οικιστικούς αποικισμούς.  Μια 77-χρονη γυναίκα αρνείται να υπακούσει και ξεκινάει ένα ταξείδι στον Αμαζόνιο που θα αλλάξει το πεπρωμένο της για πάντα.

 

Ο Βραζιλιάνος δημιουργός Gabriel Mascaro επιστρέφει εδώ με μια στιβαρή νέα οδύσσεια.  Μια 77χρονη γυναίκα δραπετεύει από την παρακολούθηση και την αναγκαστική παραίτηση και κυνηγάει το όνειρό της με μια βάρκα στον Αμαζόνιο .Ένα τρυφερό ταξείδι αντίστασης, επανάστασης και ατομικής απελευθέρωσης.(self-discovery).

Η ανεξάρτητη Τερέζα (την υποδύεται η βετεράνος της σκηνής και της οθόνης Denise Weinberg) υπήρξε πάντα αυτόνομη, όμως στα 77 χρόνια της, χάνει ξαφνικά τη δουλειά της σε εργοστάσιο παραγωγής κροκοδείλιου κρέατος και τίθεται κάτω από την εποπτεία της κόρης της, η οποία πρεπει να εγκρίνει κάθε της απόφαση.

Σε αυτή τη διαφορετική Βραζιλία μια αυταρχική κυβέρνηση καταχρώντας εξουσία, αναγκάζει τους ηληκιωμένους να εγκαταλείψουν την ενεργό κοινωνική συμμετοχή με μέσα όπως η ασφυκτική παρακολούθηση  και η αναίτιη επιθετικότητα όπως είναι το “wrinkle-wagon” (ε.μ. καλάθι αχρήστων) που πετάει τα εκτός γραμμής. Υπάρχει επίσης η απειλή ότι θα σταλούν στην Αποικία  από όπου, λέγεται, δεν υπάρχει επιστροφή.

Αρνούμενη να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις, η Τερέζα παίρνει τους δρόμους, στην κυριολεξία πηδά σε μια ημιπαράνομη βάρκα που ελπίζει να την μεταφέρει κοντά στην Itacoatiara, για να εκπληρώσει το όνειρό της να μπει σε ένα αεροπλάνο και να φύγει μακριά.

Αυτή η ταινία δρόμου, χωρίς δρόμους αλλά μέσα σε απίστευτους παραπόταμους του Αμαζονίου, αφήνει ένα ευχάριστο ευγενές συναίσθημα που έρχεται σε αντίθεση με τις καταπιεστικές μεθόδους μιας υποκριτικής κοινωνίας. Για την Τερέζα δεν υπάρχει επιστροφή και οι άνθρωποι που συναντά στο δρόμο της, της αποκαλύπτουν όλες τις πιθανές ελευθερίες που ποτέ δεν ήξερε ότι μπορεί να έχει.