Η εισήγηση της δημοτικής αρχής στο Δημοτικό Συμβούλιο για το παραλιακό μέτωπο φέρνει για ακόμα μια φορά στην επιφάνεια το θεμελιώδες δίλημμα που κρατά την Πάτρα καθηλωμένη εδώ και χρόνια: Θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε ένα από τα πολυτιμότερα στοιχεία της πόλης ως ένα πεδίο ιδεολογικού «χαρακώματος» και τυφλής σύγκρουσης ή θα το μετατρέψουμε σε έναν ζωντανό, αναπτυξιακό πνεύμονα που θα συνδυάζει την ελεύθερη πρόσβαση με την οικονομική ευημερία;
Για το «σπιράλ», η απάντηση είναι ξεκάθαρη και δεν χωρά δογματικές αγκυλώσεις. Ο μαξιμαλισμός του «όλα ή τίποτα», που χαρακτηρίζει τη διοίκηση Πελετίδη, οδηγεί μαθηματικά σε χαμένες χρηματοδοτήσεις, αναβολές και τελικά σε υποβαθμισμένους χώρους.
Αντίθετα η απάντηση βρίσκεται στη διεθνή και ελληνική εμπειρία των πετυχημένων αναπλάσεων. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό, χρειάζεται απλώς να κοιτάξουμε πέρα από τα τείχη του δογματισμού της παρούσας δημοτικής αρχής.
Η δημοτική αρχή οραματίζεται ένα απέραντο, αποκλειστικά «πράσινο» πάρκο, απαλλαγμένο από κάθε εμπορική δραστηριότητα. Όμως, η σύγχρονη πολεοδομία στην Ευρώπη έχει αποδείξει ότι τα απέραντα πάρκα χωρίς μεικτές χρήσεις, χωρίς ελεγχόμενη οικονομική δραστηριότητα και χωρίς ιδίους πόρους για τη συντήρησή τους, γρήγορα μετατρέπονται σε ανασφαλείς, σκοτεινές και εγκαταλελειμμένες «νεκρές ζώνες».
Το «σπιράλ» αντιπαραθέτει μια ρεαλιστική και σύγχρονη πρόταση για το παραλιακό μέτωπο της Πάτρας, βασισμένη στην ισορροπία:
- Ελεύθερος Χώρος και Πράσινο στο μεγαλύτερο τμήμα: Πλήρης, δωρεάν και απρόσκοπτη πρόσβαση των πολιτών στη θάλασσα, με τη δημιουργία ενός πραγματικού γραμμικού πάρκου, ποδηλατοδρόμων, χώρων άθλησης και πολιτισμού.
- Ήπια Επιχειρηματικότητα και υπηρεσίες σε μικρό ποσοστό χρήσης του παραλιακού μετώπου: Χωροθέτηση καλαίσθητων υποδομών αναψυχής (καφέ, εστιατόρια), ναυταθλητικών εγκαταστάσεων, και μιας οργανωμένης μαρίνας σκαφών αναψυχής.
Τα ευρωπαϊκά παραδείγματα: Η Βαρκελώνη (PortVell) και το Μπιλμπάο μεταμόρφωσαν τα παλιά, απαξιωμένα λιμάνια τους όχι διώχνοντας την οικονομική ζωή, αλλά παντρεύοντας την αρχιτεκτονική πρωτοπορία και το πράσινο με τον τουρισμό και το εμπόριο. Αλλά και εντός συνόρων, η Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα του πώς οι θεματικοί κήποι και ο ελεύθερος περίπατος μπορούν να συνυπάρξουν με ήπιες εμπορικές χρήσεις (περίπτερα αναψυχής), εξασφαλίζοντας τη συνεχή ζωντάνια του χώρου όλες τις ώρες της ημέρας.
Εκεί που η σημερινή δημοτική αρχή, εγκλωβισμένη σε στερεότυπα, βλέπει «πλωτά παλάτια» και «απομόνωση», εμείς βλέπουμε θέσεις εργασίας και τόνωση της αγοράς της Πάτρας.
Η δημιουργία μιας σύγχρονης μαρίνας στο Βόρειο Λιμάνι δεν αφορά τους «λίγους». Αφορά τους εκατοντάδες επαγγελματίες της πόλης μας (εστίαση, εμπόριο, τροφοδοσία, τεχνικές υπηρεσίες) που θα επωφεληθούν από τον τουρισμό υψηλού εισοδήματος. Οι περιπτώσεις του Φλοίσβου στην Αθήνα ή της Μαρίνας Λεμεσού στην Κύπρο απέδειξαν ότι τέτοια έργα γίνονται πόλοι έλξης για το ευρύ κοινό, αναβαθμίζοντας συνολικά την εικόνα της πόλης.
Δυστυχώς, η εμμονή της δημοτικής αρχής σε μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις έχει ήδη κοστίσει ακριβά στην Πάτρα. Το παράδειγμα της έλευσης του τρένου έχει αναδείξει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη σκληρή πραγματικότητα: Όταν διεκδικείς μόνιμα το «απόλυτο» (όπως η ολοκληρωτική υπογειοποίηση από το Ρίο μέχρι το Νέο Λιμάνι), αγνοώντας επιδεικτικά τα τεχνικά δεδομένα, το τεράστιο κόστος και τα αυστηρά ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά πλαίσια, στο τέλος κινδυνεύεις να μείνεις και χωρίς τρένο και χωρίς υποδομές.
Η Πάτρα δεν μπορεί να διοικείται πλέον με τη λογική του «φοβικού συνδρόμου» απέναντι σε κάθε μορφή επένδυσης και ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Η «αυλή» της πόλης μας, το παραλιακό μας μέτωπο, ανήκει δικαιωματικά στους Πατρινούς. Όμως, για να το χαρούμε πραγματικά, πρέπει να είναι ένας χώρος φωτισμένος, ασφαλής, καθαρός και οικονομικά αυτοδύναμος — όχι ένα βάρος στις πλάτες των φορολογουμένων πολιτών.
Το σπιράλ επιμένει να προτείνει μια Πάτρα εξωστρεφή, μια πόλη σύγχρονη, μια πόλη-λιμάνι που δεν θα φοβάται το μέλλον, αλλά θα το συνδιαμορφώνει με όρους ρεαλισμού, ευρωπαϊκής προοπτικής και προόδου. Έφτασε η ώρα να ξεπεράσουμε τους «αγώνες» της στασιμότητας, και να περάσουμε σε έργα ουσίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου